KANKER KAN GENEZEN!

Kanker is de meest gevreesde ziekte in de moderne samenleving. Een doodvonnis voor velen, omdat effectieve therapieën schaars zijn. De Duitser Lothar Hirneise reisde de wereld rond op zoek naar succesvolle behandelingsmethoden. Zijn conclusie: iedereen kan een antwoord vinden op kanker. Maar eigen wijsheid is een essentiële voorwaarde. Gesprek met een specialist die nooit medicijnen heeft gestudeerd.

We zijn al een uur in gesprek als Lothar Hirneise zich vooroverbuigt, alsof hij me in vertrouwen neemt, en met een betekenisvolle stem zegt: ‘Een tumor is een oplossing van het lichaam voor een probleem. Kanker ontstaat omdat iemand geen adrenaline meer produceert die nodig is om suiker af te breken. Een overmaat aan suiker is een gevaar voor de gezondheid en kan dus tumoren veroorzaken. Tumoren fermenteren – verbranden – suiker en verbruiken ook veel energie – dus suiker – door hun snelle celdeling.

Daarom groeien sommige tumoren zo snel. Bovendien werkt iedere kankercel als een levercel, maar dan veel beter. De tumor helpt je dus om je gifstoffen kwijt te raken. Zonder de tumor zou je pas echt ziek zijn. Ik vertel mensen altijd: “De tumor is niet je probleem. Een tumor is een onwaarschijnlijk intelligente oplossing van het lichaam.” Als je gezond wordt, verdwijnt de tumor vanzelf. Daarom moet je ook niet meteen opereren om de tumor te verwijderen. Ga eerst ontgiften. Als de tumor dan nog steeds groeit – wat vrijwel nooit het geval is – kun je nog altijd opereren.’

Kanker is geen probleem. Kanker is een oplossing. Dat is de uitdagende én hoopgevende visie van Lothar Hirneise. Hij vermoedt dat de mens tijdens de evolutie tumoren heeft gecreëerd om te overleven: ‘Te veel suiker in de cellen leidt bijvoorbeeld tot blindheid – zoals bij suikerpatiënten. Het creëren van een tumor is de oplossing. Ook een darmontsteking is potentieel gevaarlijk. Wanneer die te groot wordt, raken de darmen verstopt. Ook hier is de oplossing van het lichaam een tumor. Deze produceert enzymen die de ontsteking remmen en de genezing bevorderen. De tumor zelf verdwijnt vervolgens vaak ook vanzelf. De meeste kankerpatiënten zijn erg verbaasd dat ze een tumor hebben. Ze zijn jarenlang gezond geweest, hadden nooit koorts, hadden nooit een arts nodig en nu hebben ze ineens die tumor. Waar komt het vandaan? De tumor hielp hen om gezond te blijven, totdat op een dag alles in elkaar klapte.’

Lothar Hirneise is geen arts. Maar hij heeft wel een baanbrekende – én goed gefundeerde – visie op kanker. Geholpen door de gründlichkeit van zijn Duitse landsaard is zijn argumentatie zijn kracht. Hirneise is een man van onderzoek en bewijzen. Een man die op een bijzondere manier in Duitsland een invloedrijke, maar ook controversiële kankerspecialist werd. Tien jaar geleden was Hirneise een meester in oosterse vechtsporten en kungfu-leraar. Bovendien had hij een goedlopende sportwinkel. Die winkel werd in 1996 met grote winst verkocht en Hirneise beloofde zijn echtgenote Chris en zijn twee zoons dat hij – na jaren van hard werk en weinig thuis zijn – tijd aan zijn gezin zou besteden. Totdat een goede vriend kanker kreeg.

Hirneise: ‘Vóórdat ik de sportwinkel had, werkte ik tien jaar in ziekenhuizen. Ik ben opgeleid tot psychotherapeutisch verpleegkundige en heb daarnaast vier jaar psychotherapie gestudeerd. Het was dus niet onlogisch dat mijn vriend mijn hulp inriep, maar ik wist niet veel over kanker. Ik ging op zoek en stuitte op Lynne McTaggart, initiatiefneemster van het blad “What Doctors Don’t Tell You” in Engeland en auteur van het gelijknamige boek. Ik bezocht een door haar georganiseerd congres in Londen over alternatieve manieren om kanker te behandelen. Sommige sprekers hadden een wat esoterisch verhaal, maar ik was onder de indruk van de gepresenteerde onderzoeksresultaten.’

De conferentie van “What Doctors Don’t Tell You” in Londen bleek het begin van een intensieve zoektocht van Hirneise naar allerlei mogelijke kankertherapieën. Hij had tijd en geld – ‘een unieke combinatie die niet veel mensen is gegeven’ – en las alles wat hij maar in handen kon krijgen. ‘Chris werd bijkans gek van me. Iedere keer dat ik weer een mogelijke geneeswijze op het spoor was, sprong ik in het vliegtuig en ging erheen – Mexico, Rusland, China, de Bahama’s, de Verenigde Staten, heel Europa… waar ben ik niet geweest?’

De zoektocht leidde uiteindelijk tot de oprichting in 1997 van Menschen gegen Krebs, mede geïnspireerd door de Amerikaanse organisatie People Against Cancer, opgericht door Frank Wiewel, die Hirneise op de conferentie in Londen had ontmoet. Deze Duitse organisatie geeft intussen een nieuwsbrief uit, organiseert lezingen, workshops en congressen en biedt ook telefonische hulp en consulten aan. Er blijkt bij kankerpatiënten een grote behoefte aan onafhankelijke informatie te zijn. Want daaraan ontbreekt het in de medische wereld, meent Hirneise.

‘De meeste artsen zijn goede vaklieden die hun patiënten oprecht willen helpen. Maar… ze zijn werkzaam in een slecht systeem. Want van wie krijgt de arts zijn informatie? Ten eerste van professoren aan de universiteit. En hoe word je hoogleraar? Door je omhoog te werken binnen de gevestigde orde. Door te vertellen wat iedereen daarvoor al had verteld. Er bestaat geen andere manier om in de wetenschappelijke wereld professor te worden. Vervolgens bezoekt elke arts regelmatig conferenties op zijn vakgebied. Ik ben in al die jaren op geen enkele conferentie geweest die niet door de farmaceutische industrie was gesponsord. En dan zijn er ook nog tijdschriften en vakbladen. Die staan vol met advertenties van de farmaceutische industrie. Nog los van de vraag wie de eigenaren van die bladen zijn.

Er is maar één conclusie mogelijk: binnen de conventionele geneeskunde bestaat geen enkele onafhankelijkheid meer.’ Hirneise is een groot voorstander van een integrale benadering bij de behandeling van kanker, waarin ook plaats is voor niet-westerse methoden: ‘In al die jaren dat ik in ziekenhuizen werkte, heb ik nooit iemand horen spreken over alternatieve manieren om kanker te behandelen. De gemiddelde arts weet niets van kankertherapieën in landen als Rusland, India, China of Zuid-Amerika. Als ik een arts om zo’n therapie vraag, zegt hij: “Als het zou werken, zou ik er wel over hebben gehoord.” Maar dat is nu juist het punt: over die behandelingswijzen wordt niet gepubliceerd in de bladen die hij leest. Zo houdt het systeem zichzelf in stand. Oncologen weten er gewoon niets van. Eerlijk gezegd vind ik het woord “oncoloog” niet eens geschikt voor de meeste artsen die zich met kanker bezighouden. “Chemotherapeut” of “bestraler” zou een betere titel zijn. Meer doen ze vaak niet.’

Het is een vroege ochtend, half acht, en zitten we aan het ontbijt in het kantoor van Hirneise op de bovenste verdieping van zijn mooie huis aan de rand van Stuttgart, met uitzicht op glooiende weilanden. Het woord is gevallen. Chemotherapie. Hierover schreef Hirneise onlangs een boek met de uitdagende titel: Chemotherapie heilt Krebs und die Erde ist eine Scheibe (Sensei Verlag, 2002), “Chemo geneest kanker en de aarde is plat”. Hirneise’s visie laat weinig ruimte voor misverstanden: chemotherapie – de therapie die zo veel kankerpatiënten dagelijks ondergaan – werkt niet.

‘Ik kan me nog voorstellen dat chemotherapie in bepaalde gevallen een tijdelijke oplossing kan zijn, maar dan wel binnen een compleet protocol, waarin ook aandacht is voor ontgifting, voeding en geestelijke steun. Ik ben echter tegen de manier waarop het gif doorgaans wordt gebruikt. Volgens het huidige protocol worden mensen gedood. Punt. Bovendien vertellen ze de patiënt dat je weer gezond bent zodra de tumor is verdwenen. Dat is niet alleen onwaar, maar ook dom. Trouwens, ik ken veel artsen en ik heb ook veel artsenvrienden, en bij een glas bier vertellen ze me dat ze chemotherapie nooit voor zichzelf of hun familie zouden gebruiken.

Artsen sturen patiënten naar mij toe, omdat ze weten dat de reguliere behandeling niet werkt. Ze zeggen tegen hun patiënten: “Ik moet je dit geven, maar het werkt niet. Ga maar naar meneer Hirneise.” En toch blijven ze binnen het systeem werken. Schizofreen, nietwaar? Maar een arts verliest veel als hij uit het systeem stapt: geld, carrière, aanzien –iedereen kijkt tegen je op als je arts bent. Bovendien: als je tegen de heersende conventies ingaat, word je keihard bestreden. Daar moet je tegen kunnen.’

Ook Hirneise wordt fel bestreden. Artsen noemen hem gek, gevaarlijk of erger. ‘Maar ik ben nog geen arts tegengekomen die zei: “Meneer Hirneise, wat u op pagina 235 schrijft, klopt niet, want…” Een wetenschappelijke discussie wordt niet gevoerd. Maar dat is geen wonder. Als ik hen vraag naar voorbeelden van patiënten in een laat stadium van kanker die dankzij hun behandeling beter zijn geworden, wordt het stil. Ik kan hen daarentegen duizenden patiënten en gevallen laten zien van mensen die beter werden, terwijl zij al waren opgegeven door diezelfde artsen. Ik ken ze; ik schud ze dagelijks de hand.’

 

Hirneise heeft veel gereisd, veel gelezen en met artsen en patiënten over de hele wereld gesproken. Zijn ervaringen en onderzoeken heeft hij vastgelegd in een indrukwekkende hoeveelheid statistieken. En zijn conclusie is helder: elke succesvolle kankertherapie bevat de volgende drie ingrediënten: grondige ontgifting, een aanpassing van het dieet en mentaal of spiritueel werk. ‘In welke kliniek ik ook kwam, het was overal en altijd hetzelfde. Dit is wat de mensen deden die kanker overwonnen. Ik heb mensen gezien die op sterven na dood waren, uitzaaiingen hadden in hun botten, hersenen, longen en beenmerg… en toch beter werden.

In de eindfase is er geen medicijn ter wereld dat je kan redden – regulier of alternatief.’ Als het zo simpel en eenduidig is, waarom worden er dan niet veel meer mensen beter? ‘Omdat succes discipline en inzet vraagt. Het vraagt van de patiënt dat hij in beweging komt, actief wordt en een constructieve vechthouding ontwikkelt. De meeste mensen kiezen de makkelijke weg: chemotherapie, bestraling of een operatie. Mensen zeggen: “Hoezo makkelijke weg? Weet je hoe erg chemotherapie is?” Natuurlijk is chemotherapie geen pretje, maar je dieet en je levensstijl omgooien is nog moeilijker. Daarom overleven zo weinig mensen kanker.

“Eerst ontgiften, dan een goed dieet en daarna gelukkig blijven”, vertel ik mensen. “Wat?”, roepen ze dan, “gelukkig blijven? Bent u totaal geschift, meneer Hirneise? Ik heb overal tumoren; ik kan niet eens lopen en u vertelt me dat ik plezier moet hebben?” Ik vertel ze dan dat er maar twee opties zijn: óf je sterft binnenkort, óf je blijft leven. Als je binnenkort sterft, kun je maar beter nu al veel plezier hebben, toch? Als je niet sterft, moet je nu ook plezier hebben, want er is niets dat zo goed is voor je immuunsysteem.

Het klinkt gek, maar we hebben veel plezier en lachen veel. Ik heb laatst een seminar gedaan met kankerpatiënten – zelden zo gelachen. Ego-bevrediging, geld en seks regeren de wereld. Kankerpatiënten zijn zo ongeveer de enige mensen die hier niet in geïnteresseerd zijn. Het is alsof je met de paus of met Moeder Teresa praat. Ik leer heel veel van ze. Ze leven voor de dag. Ze leven zo anders dan de rest van de mensheid.’

Als plezier en een betekenisvol leven een belangrijke bijdrage leveren aan de genezing van kanker, is het de vraag of een gebrek hieraan de ziekte in de hand werkt. Voor Lothar Hirneise begint kanker met stress: ‘Zonder stress geen kanker. Honderd procent onmogelijk! Er worden hele debatten gevoerd over soorten stress – fysieke en psychologische – maar voor een cel maakt het niet uit waar de stress vandaan komt. Iedere kankerpatiënt heeft een suikerprobleem. Insuline brengt suiker in de cel. Adrenaline – en in mindere mate cortisol en glucagon – halen het eruit. Iedereen denkt dat als je stress hebt, je te veel adrenaline hebt. Dat is waar, maar alleen in het begin. Als je langdurige stress hebt, ontstaan er tekorten aan adrenaline. Dat zie je bij kankerpatiënten. De cel zit dus vol met suiker die niet wordt afgebroken. Zo’n cel sterft. Suiker is een gif; te veel ervan vernietigt je bloedvaten, nieren en botten. Het lichaam bestrijdt dat gevaar door tumoren te vormen – als een laatste middel om het overschot aan suiker weg te krijgen.’

‘De oplossing van de stress die leidde tot het suikerprobleem zal voor de één een ander dieet zijn – omdat hij of zij ongezond at – en voor de ander in de psychologische, spirituele sfeer liggen – omdat hij of zij bijvoorbeeld ernstige relatieproblemen had. Vandaar dat een goed dieet niet voor iedereen werkt, waardoor sceptici roepen dat zo’n dieet “dus” niet werkt. Het is maar net waar de stress vandaan komt. Vandaar dat het zo belangrijk is om de hele mens in ogenschouw te nemen. Ofwel: om met de hele mens te praten.

Frank Wiewel van People Against Cancer zegt: “Geef me een half uur met een kankerpatiënt en dan vind ik het probleem.” Ik heb dezelfde ervaring. Soms moeten we urenlang praten, maar uiteindelijk vinden we het probleem altijd. Artsen worden daarentegen niet betaald om met patiënten te praten. Ze hebben totaal geen holistische kijk op de geneeskunde. Ze zijn zozeer met gescheiden onderdelen bezig dat ze het geheel niet meer overzien. De hele mens wordt vergeten.

Als twee verschillende vrouwen met borstkanker bij een arts komen, is het probleem voor hem duidelijk: borstkanker. Mijn ervaring is dat twee vormen van borstkanker twee verschillende ziekten kunnen zijn. Als iemand die een zoon heeft verloren na een half jaar prostaatkanker ontwikkelt, wil je hem dan met chemotherapie genezen? Overigens roepen mensen vaak dat de Verenigde Staten ons in dit opzicht voorstijgen, maar mijn ervaring is dat het daar juist nog erger is. We liggen twintig jaar voor. Talrijke Amerikanen komen naar Duitsland voor behandeling.’

Hirneise heeft de ervaring dat – als patiënten de oorzaak van hun kanker op het spoor komen en werkelijk willen veranderen – zelfs mensen die op sterven na dood zijn, kunnen genezen. De productie van adrenaline komt vanzelf weer op gang als mensen zich – oh paradox! – ontspannen. ‘Ik heb een foto uit 1994 van een dame uit Karlsruhe. Ze had toen kanker in vrijwel alle botten en in haar beenmerg. Ze kon niet meer uit bed komen, anders zouden de botten breken. Ze gebruikte veel morfine en was bijna dood. Ze leeft nog steeds. Ik heb haar onlangs nog bezocht. Ze leidt een normaal leven. Hoeveel zieker kun je zijn?

Ik ken een andere vrouw die twee keer is gestorven. Ze hebben haar twee keer gereanimeerd. De priester stond voor haar bed voor de laatste sacramenten. Het gaat heel goed met haar. Ze is ergens in de zeventig, schiet in Zwitserland en heeft een minnaar die twintig jaar jonger is.’ Hirneise is zich er terdege van bewust dat hetgeen hij vertelt niet alleen in veel opzichten tegen de heersende opvattingen indruist, maar bovendien niet zo makkelijk te begrijpen is – laat staan toe te passen als je eenmaal de diagnose ‘kanker’ hebt gekregen. ‘

Ik moest eerst de hele wereld over reizen en begreep het pas na een paar jaar, dus hoe kan ik verwachten dat iemand dit na een lezing van een uur begrijpt?’ Hirneise is nu dertig mensen aan het opleiden die – net als hij – met patiënten kunnen praten, meteen nadat zij hun ‘doodvonnis’ hebben gekregen. ‘Je hebt dan een objectief mens nodig dat rationeel kan denken. Je vrienden en familieleden zijn op dat moment net zo emotioneel als jij.

De meeste mensen denken dat de arts een objectieve persoon is. Dat is hij niet. Je bent namelijk niet alleen patiënt, maar ook klant. Hij heeft iets te verkopen, of het nu een reguliere of alternatieve arts is. We zouden veel levens kunnen redden als een objectief, onafhankelijk en deskundig mens direct met de patiënt zou spreken. Vandaar de opleiding en de belofte van iedere deelnemer dat zij zelf geen therapie zullen bedrijven.’

Het tweede struikelblok op weg naar genezing is de zogenaamde nazorg. ‘Veel patiënten worden na een behandeling gevraagd om drie maanden later weer terug te komen. En dus kunnen de meeste mensen twee weken voordat die drie maanden om zijn, al niet meer slapen. Over stress gesproken! Dan krijgen ze een bloedtest en moeten ze een week op de uitslag wachten. Mensen worden daar uiterst onzeker van. Er is te veel ruimte voor nieuwe schadelijke stress. En voor misverstanden.

De meeste artsen gebruiken een taal die geen mens begrijpt. Ik adviseer patiënten om de nazorg te vermijden. Het is te gevaarlijk.’ Een voorbeeld: ‘Een tijd terug gaf ik ergens een lezing. Na afloop kwam er een man naar mij toe, omhelste me en zei: “U hebt mijn leven gered.” Enkele maanden later belde zijn dochter. Hij was overleden. Wat er gebeurd? De kinderen hadden hun vader overgehaald om toch naar een arts te gaan. Uiteindelijk deed hij dat. Dat was op een maandag. De zaterdag erop overleed hij. De stress, de angst en de onzekerheid door de onduidelijke diagnose van de arts hadden hem gek gemaakt.

Als mensen mij vragen welke diagnostische tests zij wél en niet moeten doen, zeg ik: “Kun je slapen zonder die diagnose?” Zo ja: niet doen. Als je de diagnose nodig hebt om beter te slapen, ga dan maar. In plaats van een bloedtest kun je beter in de spiegel kijken. Kijk naar je hele lichaam, je huid, et cetera. Dat is een hele goede diagnose. Mediteer vervolgens en luister naar je lichaam. Luister naar wat het je wil vertellen. Je zult heel veel vinden en veel inzicht krijgen. Daarna kun je altijd nog naar een arts gaan.

Ga niet zomaar naar een arts om je bloed te laten testen of een röntgenfoto te laten maken. Ik weet dat dit een grote opgave is. We denken: de arts zou het toch moeten weten? Het is toch goed om zo vroeg mogelijk te weten of je een tumor hebt? Nee. Geloof me, dat is het niet. De tumor is niet je vijand. Stress is de ware oorzaak, en er is geen mens die de stress van te veel onderzoeken en nazorg aankan.’

Misschien is daarom de belangrijkste boodschap van Lothar Hirneise dat elk mens zijn eigen weg moet gaan om zichzelf te genezen. Een arts kan daarbij helpen. Maar ook een vriend. Iedereen kan voor zichzelf kritisch nagaan of een bepaalde behandeling voor hem of haar werkelijk goed is. De eigenheid is de inspiratie voor Hirneise.

Een laatste advies van de man die met zovele mensen sprak die in staat waren hun ziekten te overwinnen: ‘Sluit een contract met je tumor. Ik heb gemerkt dat veel overlevers dat doen. Ze gaan in gesprek met de tumor: “Lieve tumor, dit is een verlies-/verliessituatie. Als jij groter wordt, moet ik sterven en jij dus ook. Laten we de zaak omdraaien tot een win-winsituatie. Jij wordt kleiner – je hoeft niet te sterven, maar wordt weer normaal – waardoor ik kan leven. Als tegenprestatie zal ik ….”.

Ik vertel patiënten dat ze heel voorzichtig moeten zijn met wat ze beloven, want de tumor zal zich er alleen aan houden als zij dat ook doet. Als je je er niet aan kunt houden, maak dan een nieuw contract. Sommige mensen kan ik niet helpen. Zo was er een vrouw wier zoon een mislukte zelfmoordpoging had gedaan. Aan zijn ziekenhuisbed smeekte ze God haar leven te nemen, in plaats van dat van hem. De zoon overleefde. Een paar weken later kreeg zij kanker. Ik vertelde haar dat ze een nieuwe deal met God moest sluiten en weer met Hem moest spreken. Ze was echter te bang dat God het leven van haar zoon zou nemen. Kort daarop overleed ze. Niemand kan zo iemand helpen. Dat is de kracht van een contract. Iedere mens en iedere ziekte zijn uniek en hebben recht op respect en een heel persoonlijke aanpak.’

Meer informatie: Menschen gegen Krebs, Postbus 1205, 71386 Kernen, Duitsland. Tel: 00-49-(0)7151-910217, mgk@krebstherapien.de, www.krebstherapien.de

Nabeschouwing

Ik hoef niet veel toe te voegen aan Lithars artikel, want hij is spot-on met de meeste dingen. Iedereen kan genezen van kanker, maar toch willen de moderne medische organisaties daar niets van weten. Ze gaan liever door met hun chemotherapie, die al meer dan 100 jaar wordt gebruikt en nog altijd ertoe leidt dat de meeste mensen toch sterven of hun hele leven gebonden zijn aan medicijnen met al hun kwade bijwerkingen. Chemotherapie doodt niet alleen kankercellen, maar ook gezonde cellen. Uw organen kunnen nooit meer worden gebruikt; dat zegt toch genoeg?

Waarom willen mensen dan toch niet in alternatieve geneeswijzen geloven? Omdat, zoals  Lothar reeds zei, “SUCCES DISCIPLINE EN INZET VRAAGT.” De patiënt moet zelf ook iets doen, actief worden en een constructieve vechthouding ontwikkelen. De meeste mensen kiezen liever de makkelijke weg: chemotherapie, bestraling of een operatie.

Eigenlijk behoren we niet eens “alternatieve geneeswijzen” te zeggen, want dit zijn juist de oorspronkelijke kruiden die God aan de mens heeft gegeven en die de mens kunnen genezen. “Big Farma” wil ons laten geloven dat hun producten de oorspronkelijke zijn, maar dat is een leugen!

Mijn eigen onderzoek heeft geleid tot de conclusie dat dit niet zo is. Onthoud dat de farmaceutisch-medische industrie (Big Farma) de 5de grootste industrie ter wereld is, met een omzet van vele miljarden. Deze industrie bestaat er dus voor om zieke mensen medicijnen aan te bieden die hen zouden moeten genezen. Dus hebben ze zieke mensen nodig om winst te maken, en als de mens eenmaal genezen is, worden ze er niet rijker van.

Alhoewel ze kruiden gebruiken die geneeskracht bezitten, kun je daar geen winst mee maken, dus haalt men er een molecuul uit en vervangt dit door een chemisch molecuul. Nu kan men dit pas patenteren en kan men er een winst van 1000% op zetten. Voilà, een nieuw medicijn is geboren. Wat men echter niet moet vergeten, is dat deze chemische molecule onnatuurlijk is en bepaalde bijwerkingen in het lichaam kan veroorzaken. Wanneer u denkt de oplossing te hebben voor uw probleem, zal er weer een ander probleem optreden. Gegarandeerd!

Als u dit niet kunt geloven, zal ik u een paar ervaringen met dokters uit mijn eigen leven vertellen.

VINGER AFSNIJDEN?

Reeds op jonge leeftijd (11-12 jaar) werd ik met de neus op deze waarheid gedrukt. Op een dag waren mijn vrienden en ik bezig met schieten met pijl en boog, met pijlen die we zelf hadden gemaakt. We schoten op een zelfgemaakt bord dat we aan een boom hadden gehangen. De pijlen die we gebruikten waren gemaakt van een dun maar sterk soort riet.

Toen ik op een dag de boog spande en de pijl wegschoot, voelde ik een zingende pijn in mijn vinger. Wat er gebeurd? De pijl was in het midden gebroken en gesplitst. Toen ik mijn vinger om de pijl sloot en afschoot, werd de ene kant van de pijl weggeschoten, maar het andere deel ging dwars door mijn vinger. Ik had veel kracht gebruikt en de halve pijl stak nog in mijn vinger.

Ik rende naar huis en greep een tang en samen met mijn moeder wist ik de pijl te verwijderen. Mijn moeder was wel wat gewend met haar acht zonen, maar zei toch dat we naar de dokter moesten gaan. Ik zei dat het oké was. Verband eromheen gewikkeld, ging ik weer verder spelen. Niet lang daarna kwam er toch een infectie bij en moest mijn vader met mij naar het ziekenhuis. Daar behandelden ze me voor een paar weken en hadden zelfs een rekje door het gat gehaald om het te zuiveren, maar het genas niet. Ze ontboden mijn vader om dit te bespreken en om te bespreken wat er gedaan kon worden.

We gingen samen heen en ze vertelden mijn vader dat de vinger niet zou genezen en dat hij verwijderd moest worden. Nou heb ik mijn vader wel eens kwaad gezien, maar nog nooit zo kwaad als toen. “Wat,” zei hij tegen de dokter, “jullie willen mijn kind zijn vinger afsnijden. Ben je nu helemaal gek geworden? Dat zal ik nooit toelaten. Hij trok mij bij de hand en liet een verbazende dokter achter.

Mijn vader was destijds ook geïnteresseerd in alternatieve geneeswijzen. Hij bracht mij toen naar een dokter in een ander dorp. Iemand die men soms “kwakzalver” noemt, maar die naam is gegeven door dokters die wel een stukje papier hebben waaruit blijkt dat ze hun examen hebben behaald. Hij heeft mijn vinger onderzocht en me een recept voor enkele kruiden voorgeschreven. Ik moest vooral veel kalk eten.

Hij haalde het rekje eruit en na ongeveer 2 maanden was mijn vinger helemaal genezen. Ik moest wel veel oefenen, anders zou het voorste deel naar het middelste deel groeien. Daar had ik als jonge mens niet veel zin in en het resultaat was daarom dat het voorste en middelste deel vastgroeide, maar dat heeft me nooit geplaagd. Ik ben mijn vader eeuwig dankbaar dat hij voor me opkwam en niet toeliet dat deze dokters mijn vinger zouden afsnijden. Toch heeft deze affaire me sceptisch gemaakt tegenover dokters.

HARTINFARCT

De volgende ervaring met dokters beleefde ik toen ik een hartinfarct kreeg. Dit was in Holland, ongeveer 15 jaar geleden, en die dag was ik bij mijn zoon aan het werk. Ik kreeg pijn op de borst en had veel last van mijn rug. Toen ik thuis kwam, vroeg ik mijn vrouw om een warm bad, want ik dacht dat er iets met mijn longen was. Maar dat hielp niets en ik voelde me heel ziek en de pijn op de borst bleef. Mijn vrouw wilde de dokter bellen, maar ik wilde dat niet. Toen mijn schoondochter van de symptomen hoorde, heeft ze zelf de dokter gebeld. Die kwam, onderzocht me en vertelde me dat ik meteen naar het ziekenhuis moest. De ziekenauto heeft mij gebracht en daar was ik dan weer in een ziekenhuis, waar ik niets van wilde.

Er werd een vernauwing van de bloedvaten geconstateerd en ik werd direct gedotterd en kreeg er een stent in geplaatst. Ik moest 7 dagen in het ziekenhuis verblijven voor een uitgebreid traject. NOOIT werd mij iets verteld over de oorzaak van deze aanval, alleen over de behandeling van de symptomen.

De eerste nacht in het ziekenhuis werd er iemand binnengebracht die later overleed. Vervolgens werd er iemand gebracht die totaal geen aandacht kreeg en ik moest nog op de bel drukken zodat deze mevrouw aandacht kreeg. Die is ook de volgende dag overleden. Ik dacht bij mezelf: hier in een ziekenhuis moet je ook niet zijn; hier sterven mensen in bosjes.

Nu had ik de laatste tijd juist onderzoek gedaan naar natuurlijke geneesmiddelen. Toen de zuster kwam om me allerlei pillen te geven, vroeg ik haar wat het was en sprak ik met haar over natuurlijke middelen. Dat was een grote fout van mij. Je praat in het ziekenhuis niet over geneeswijzen die niet door Big Farma zijn goedgekeurd. Het duurde dus ook niet lang voordat ik drie dokters op mijn bed afstormen zag. Ze zeiden dat ik voorzichtig moest zijn met die “zogenaamde” geneesmiddelen, want het is allemaal een “illusie”. Ik schrok wel, want ik dacht: wat heb ik nu weer verkeerd gedaan? Waarom denken ze dat dit een illusie is? Is het niet zo dat zij met hun medicijnen in een illusie geloven?

Ik lag met vier andere patiënten op een kamer en ik vroeg de persoon naast mij waarom hij zoveel blauwe plekken op zijn lichaam had. Het antwoord was dat het door bloedverdunners kwam. Hij had al eerder een hartinfarct gehad en kreeg bloedverdunners voorgeschreven. Ik dacht bij mezelf: dat zoek ik niet. Het was wel een hele ervaring om te luisteren naar de klachten van andere patiënten, en ik heb veel geleerd over hoe het niet moet.

Na zeven dagen werd ik ontslagen en kreeg ik 4 pillen voorgeschreven die ik moest blijven innemen. Een van de pillen was dus ook de beruchte bloedverdunner en zelfs een cholesterolverlagende pil. Toen ik thuis kwam, ben ik meteen de functies en bijwerkingen van deze pillen gaan onderzoeken. Farmaceutische pillen hebben ALTIJD bijwerkingen. Ik had geen zin in blauwe plekken op mijn lichaam, want ik wilde mijn bloed de dikte geven die mijn Schepper het heeft gecreëerd. Daarom wilde ik weten wat ik in plaats daarvan kon innemen met natuurlijke middelen.

Alhoewel het in het begin moeilijk was, want we zijn immers allemaal gehersenspoeld wat dokters en medicijnen betreft, heb ik toch besloten al mijn pillen weg te gooien en heb ik natuurlijke middelen toegepast en de juiste vitaminen en supplementen voor mezelf genomen. Ik ben dadelijk naar een natuurdokter gegaan, want ik wilde de oorzaak van deze aanval vaststellen. Hij heeft mij onderzocht en zijn prognose was dat de oorzaak aderverkalking was. Hij heeft me verder geholpen door vast te stellen welke tekortkomingen ik in mijn lichaam had.

Eenvoudig gezegd: aderverkalking betekende dus dat mijn slagaders dunner werden en cholesterol wilde helpen deze dunne plekken te stoppen, maar op een gegeven ogenblik werd dit te veel afgesloten.

Hij heeft mij verder op een ontgiftingsprogramma gezet. Ik ging zelf verder op onderzoek en deed veel ontdekkingen. Als er cholesterol in je lichaam wordt aangemaakt, dan moet daar ook een reden voor zijn. Het is dus niet het cholesterol dat je vijand is, maar je vriend. Mijn aderen werden schoongemaakt door het ontgiftingsproces en nu moesten ze weer terugkeren naar hun oorspronkelijke sterkte.     Dat kan, want je lichaam zal dat zelf doen als het de juiste ingrediënten   ontvangt.

Ik heb ontdekt dat je, als je de aderen weer sterk wilt hebben, vitamine C nodig hebt. Dit zal de aderen weer aansterken en het cholesterolgehalte weer naar normaal terugbrengen. Ik heb gezocht naar vruchten die de meeste vitamine C bevatten, en dat waren de citroen en de sinaasappel. De laatste 15 jaar neem ik elke ochtend een citroen met honing. Ik zorg er zeker voor dat mijn vitamine C-gehalte hoog blijft en dat mijn immuunsysteem wordt ondersteund door vitamine D3. Vandaag voel ik me gezond en heb ik geen problemen. De laatste 5 jaar heb ik geen farmaceutische pillen gehad, zelfs niet voor hoofdpijn.

Toen ik na drie maanden voor onderzoek terug moest naar het ziekenhuis, ben ik wel gegaan, omdat ik nieuwsgierig was naar het resultaat van mijn onderzoek. Ze hebben me degelijk onderzocht en waren heel blij dat ik 100% gezond was, letterlijk. De dokter vroeg nog welke medicijnen ik nam, maar hij zag het al, want het stond op mijn sheet, en zei: Blijf deze maar doorgebruiken en kom over een jaar maar terug. Ik heb niet geprobeerd te argumenteren dat ik deze medicijnen nooit had genomen, want ik wist dat hij me zou willen overtuigen dat het verkeerd was. Dus niets gezegd, maar ik wist genoeg en ben ook nooit teruggegaan.

Ik ben nu 65 jaar jong en heb in die 5 jaar nooit meer bij een dokter geweest. Ook niet ziek geweest en geen verkoudheid of griep gehad. Als er een kwaal wil voordoen, is dat vaak omdat er een tekort aan iets is. Ik onderzoek dit en zorg dat ik deze tekortkoming op een natuurlijke manier opvouw. Als er lezers zijn die hier meer over willen weten, schrijf me gerust; dan zal ik je op een natuurlijke manier vertellen wat ik doe om gezond te blijven. Dit is niet gemakkelijk, omdat het voedsel dat in winkels wordt verkocht vol gif zit, maar dat is weer een ander verhaal.

Ik vertrouw geen dokters meer, want ze zijn opgeleid aan medische scholen die door Big Farma worden gesponsord. Eenzijdige kennis dus. Mijn motto geldt hier dus ook: QUESTION AUTHORITY! Als ik een dokter nodig heb, zal ik hem opzoeken, maar ik zal niet zomaar alles aannemen wat hij zegt, want hij is bevooroordeeld.

Lieve vrienden, geloof niet alles wat er verteld wordt, maar doe je eigen onderzoek. Ik weet dat we leven in een tijd van instant. We willen niet wachten; we willen het nu. Laten we toch liever niet te lui zijn en voor een gezond lichaam zorgen. Onthoud, SUCCES NEEMT INZET EN DISCIPLINE!

Uw lichaam zal u zelf vertellen wat er verkeerd is, maar het kost wel even tijd om te ontdekken waar het tekortkomt en dit vervolgens, indien mogelijk, aan te vullen met natuurlijke middelen.

 

KANKER VOORKOMEN

Onlangs heb ik nog meer ontdekt over de citroen: de schil bevat 5 – 10 keer meer vitamines dan het sap van de vrucht. De citroen is effectief in het doden van kankercellen, omdat het naar verluidt 10.000 keer sterker is dan chemotherapie. Deze vorm van therapie met citroenextract vernietigt alleen kwaadaardige kankercellen en heeft geen invloed op gezonde cellen. Er is nog meer:

Het heeft een antimicrobiële werking tegen bacteriële infecties en schimmels; het is effectief tegen interne parasieten en wormen; het reguleert een te hoge bloeddruk; het fungeert als een antidepressivum; het bestrijdt stress en zenuwaandoeningen.

For more info see: http://www.naturalnews.com/035854_lemons_detox_recipe.html

Ik hoop u met dit artikel van Lothar geholpen te hebben en, voor degenen die ermee te maken hebben, weer nieuwe hoop te hebben gegeven om te genezen of te voorkomen.

Ik wens u genoeg,

Dr. Hans